امام علی : پسرم اگرچه من به اندازه همه کسانی که پیش از من بودهاند نزیسته ام اما در کردار آنان به دقت نگریستم و در اخبارشان تفکر نمودم و در آثار آنها به سیر و سیاحت پرداختم تا همچون یکی از آنان شدم؛ بلکه گویا در اثر آنچه از تاریخ آنها به من رسیده با همه آنان از اول تا آخر بوده.ام من قسمت زلال زندگی آنان را از قسمت تاریک و آلوده بازشناختم و سود و زیانش را دانستم.
بساط چای پیش از نهار و شام همیشه به راه بود عصر هم بساط خاص خودش را داشت بعد از خواب یکی دوساعته، ظهر فرشی روی آجرهای قدیمی داخل حیاط میانداخت چند ظرف آب هم روی آجرهای اطراف میریخت. دیوارهای گلی مقابل را هم کمی خیس میکرد مینشستیم. زیر داربستهای انگور که میوه هایش آویزان بود و سایهاش، هرم گرمای تابستان را میگرفت. چای و میوه میخوردیم پای ثابت این بساط هر روزه هم نقل سیر تا پیاز ماوقع روزانه بود آنچه دیده بود و شنیده بود و تجربه کرده بود برایمان میگفت.
بیان شیرین پدر همراه با سبک و سیاق خاطره گویی لحظات فرح بخشی را به وجود آورده بود و ما را مشتاق شنیدن میکرد. گاه هم گریزی به گذشتههای دور و نزدیک میزد و خاطرات آن دوران را مرور میکرد که چه بر سر او و جامعهاش گذشته و چرا چنین و چنان بوده است و ....
در عوالم کودکی تصور میکردم که پدر برای گذران وقت و محض تفریح و سرگرمی حرف میزند بزرگتر که شدم البته نمیدانم الان بزرگتر شدهام یا فقط مسن تر فهمیدم که او با این خاطرات و داستانها آموزش میداده و تربیت میکرده است.
بسیاری از داستانها و خاطراتش را در دوران معلمی برای شاگردانم بازگو کرده ام. از بسیاری از خاطراتش در موقعیتهای کاربردی زندگی سود برده ام، تجربههای زیادی هم باعث شد که به جای آزمون و خطا با هوشمندی حرکت کنم؛ البته نکات بسیاری را هم پشت گوش انداختم و غفلت کردم که متضرر شدم.
این دوره آموزشی هر روزه معلمی داشت به نام پدر مکانی داشت به نام خانه و سر سفره محتوایی داشت به نام درس زندگی؛ قالب محتوایی آن هم «قصه» و «خاطره» بود. سه کلاس هر یک به مدت حداقل یک ساعت همزمان با نهار عصرانه و ..شام فکر نمیکنم کلاسی به این تنوع جذابیت و سودمندی را بتوان در جای دیگری تجربه کرد.
اینک سالهاست که مرحوم پدر از میان ما رخت بربسته است؛ ولی طنین خاطرات و تجربه هایش هنوز گوش هوشمان را نوازش میدهد و درس آموز است.